Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/19762 K.2010/582

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle *birlik görevlerini yerine getirmeyen , müşterek konutu terk eden, güven sarsıcı davranışlarda bulunan davacı-davalı kocanın evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda eşit kusurlu (TMK. 166/1-2 md.) bulunduğunun anlaşılmasına göre davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2) Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi şekilde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. (TMK. md. 197/1.) Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden her birinin istemi üzerine, eşlerden her birinin diğerine yapacağı parasal katkıya (TMK. md. 185/3, 186/3) konut (TMK. 186. md.) ve ev eşyasından yararlanmaya dair önlemleri alır. (TMK. md. 197/2.) Eşinden ayrı yaşamakta haklılığı kanıtlanan davalı-davacı kadının tedbir nafakası talebiyle açtığı birleşen nafaka davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3) Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz. (TMK.m.175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı-davacı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiştir.