Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/20309 K.2011/1879

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün her iki dava yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 8.2.2011 günü duruşmalı temyiz eden Ş. A. ile vekili Av. C. B.C.ve karşı taraf temyiz eden H.A.vekili Av. Y.Ö. geldi. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davalı-davacı kocanın katılma yolu ile temyizinin incelenmesinde;

Davacı-davalı kadının temyiz dilekçesi, davalı-davacı koca vekiline 24.9.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, hüküm tazminatlar yönünden; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 433/2. maddesinde öngörülen on günlük süre geçtikten sonra, katılma yolu ile 7.10.2009 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinde olmayan temyiz talebinin reddi gerekmiştir.

2-Davacı-davalı kadının temyizine gelince;

Toplanan delillerden; boşanmaya yol açan olaylarda; davacı-davalı kadının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, buna karşılık davalı-davacı kocanın ise eşine fiziksel şiddet uygulayıp, hakaret ettiği, böylece taraflardan birinin kusurunu diğerinden üstün tutmanın mümkün olmadığı, tarafların eşit kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı kadın da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kadının davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile bu davanın reddi doğru bulunmamıştır.