Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2009/20461 K.2010/962

Taraflar arasındaki davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Davalı-davacı kadın tarafından 8.7.2002 tarihinde Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde nafaka davası açılmış bu davada “kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu” kabul edilerek dava tarihinden itibaren lehine tedbir nafakasına hükmedilmiş , bu karar kesinleşmiştir. Ancak tarafların davalı-davacı kadın tarafından açılan bu davadan sonra bir araya gelip uzun süre birlikte yaşadıkları tanık beyanları ve icra dosyasından anlaşılmaktadır.

Davacı-davalı koca 9.5.2007 tarihinde ihtar talebinde bulunmuş, ihtar kararı davalı-davacı kadına 31.5.2007 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı-davacı kadın tarafından 4.7.2007 tarihinde nafaka artırımı davası açılmış, daha sonra davacı-davalı koca tarafından da 23.8.2007 tarihinde süresi içerisinde terke dayalı boşanma davası açılmıştır. Toplanan delillerden tarafların 2006 yılı Haziran ayından itibaren ayrı yaşadıkları anlaşılmaktadır.

Terkin haklı sebebe dayanmış olması terk eden eşe süresiz olarak eve dönmeme hakkını bahşetmez. Kaldı ki, ayrı yaşamakta haklılığın kabulünden sonra taraflar biraraya gelerek beraber yaşamaya devam etmişlerdir. Terke dayalı davanın reddedilebilmesi için terkteki haklılığın değil, eve dönmemekteki haklılığın kanıtlanması gerekmektedir. Davalı-davacı kadın haklı bir nedenle müşterek konuta dönmediğini kanıtlayamamıştır.

Gerçekleşen bu durum karşısında mahkemece davacı-davalı kocanın terke dayalı boşanma davasının kabulüne, davalı-davacı kadın tarafından açılan nafaka artırım davasının ise reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.