KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2009/21520 E., 2011/568 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Ocak 2011
- Mahkemesi
- Saruhanlı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi
- Tarihi
- 13.10.2009
- Numarası
- Esas no:2009/21 Karar no:2009/233
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, tedbir nafakası, manevi tazminat, vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemenin gerekçesinde kabul ettiği davacı kadının kusurlu davranışlarına karşılık; davalı kocanın davacı eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve geceleyin baba evine bırakarak ortak konuttan ayrılmaya zorladığı ve böylece tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşit kusurlu olduklarının anlaşılmasına göre; davacının aşağıdaki bentlerin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.
3-Açtığı dava kabul edildiği halde davacı kadın lehine yargılama giderleri ile kendisini avukatla temsil ettirdiğinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken; davalı koca lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve yaptıkları giderlerin taraflar üzerinde bırakılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2009/21520, K. 2011/568, 20 Ocak 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama