Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/1464 K.2011/2354

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Davalı cevap dilekçesinde ziynet ve eşya bedeli olarak 17.745,33 TL. maddi tazminat isteminde bulunmuştur. Bu istek boşanmanın eki niteliğinde olmayıp; bağımsız bir talep niteliğinde ve harca tabidir. Davalının maddi tazminat için harcı verilerek açılan bağımsız bir davası ve karşı davası da yoktur. Davalının bu talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar vermek gerekirken; kesin hüküm oluşturacak şekilde maddi tazminat isteğinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.