Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/21946 K.2011/20932

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından, kusur, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden; davalı-davacı koca tarafından ise kusur, velayet, iştirak nafakası miktarı ve manevi tazminat isteminin reddi yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü. 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delilleren davacı-davalı kadının güven sarsıcı davranışta bulunduğu ve birlik görevlerini yerine getirmediği; buna karşılık davalı-davacı kocanın da ağır sözlerle eşi ve eşinin ailesine hakaret ettiği ve tehditte bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemenin kabulünün aksine, davalı-davacı kocanın eşine fiziksel şiddet kullanması olayından sonra tarafların barışıp bir süre evliliği devam ettirdiklerinden bu olay affedilmiş sayılır ve boşanma nedeni olarak kabul edilemez.

Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece gerekçedeki her iki tarafında ağır kusurlu olduğu ifadesi de gerçekte eşit kusur kabulü niteliğinde olmasına rağmen, davacı kadının da koca gibi ağır kusurlu olduğundan sözedilerek davacı-davalı kadının bu gerekçeye bağlı olarak yoksullak nafakası isteminin reddine karar verilmesi isabetsiz olup; bozmayı gerektirmiştir.