Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/5299 K.2011/6124

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Yapılan soruşturma, toplanan delillerle davacı-davalı kocanın eşini dövmesi, kardeşinin eşine hakaret edip üzerine yürümesine sessiz kalması, müşterek çocuğu ve eşini görmek istemediğini söylemesine karşın davalı-davacı kadının ise eşine sürekli hakaret ettiği, boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğu Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK.md. 166/2)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

2-Kabule göre de; Velayeti anneye bırakılan çocukla baba arasında kurulan kişisel ilişkinin babalık duygularını tatmin edecek nitelikte olması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.