Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/799 K.2011/2364

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın tüm; davalı-davacı kadının aşağıdaki bentler dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1) geçimine, (TMK md.185/3) malların yönetimine (TMK. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.md.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Toplanan delillerden yargılama sırasında davalı-davacı kadının çalışmadığı ve herhangi bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluştuğu nazara alınmadan davalı-davacının yoksulluk nafakası isteğinin reddi doğru değildir.