Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/8460 K.2011/9006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-karşılık davalı (kadın) tarafından; kocanın karşılık boşanma davası, kusura ilişkin değerlendirme ve nafaka maddi ve manevi tazminat yönünden, davalı-karşılık davacı (koca) tarafından kusura ilişkin değerlendirme ve kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanmaya sebep olan olaylarda az da olsa kusuru gerçekleşen davacı-karşılık davalının, karşılık boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, karşılık boşanma davasının Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi uyarınca kabul edildiğinin anlaşılmasına göre , davalı-karşılık davacının tüm, davacı-karşılık davalının (kadın) ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı-karşılık davacının (koca); evlilik birliğine ilişkin ödevlerini yerine getirmediği, eşine "pislik kadın.... terbiyesiz" şeklinde sözler sarfederek hakaret ettiği ve "istemediğini" söyleyip onu kovduğu; davacı-karşılık davalının (kadın) da eşine ve eşinin yakınlarına hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşılık davacı (koca), ağır kusurlu ise de, davacı-karşılık davalı (kadın) da kusurludur. Az kusurlu olan, davacı-karşılık davalı (kadın) yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken, "eşit kusurlu" olduğu kabul edilerek kadının bu isteklerinin reddi doğru bulunmamıştır.