Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2010/8854 K.2011/9404

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (koca) tarafından, kadının birleşen boşanma davası yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından da kocanın boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kocanın boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2.maddesi koşullarının gerçekleşmiş olmasına göre, davacı-davalı (koca)'ın tüm, davalı-davacı (kadın)'ın kocanın boşanma davasına ilişkin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalının (koca) evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği; eşini "çocuğu olmadığını" bahane ederek baba evine gönderdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı daha fazla kusurlu olup, kadın yararına maddi ve manevi tazminat verilmesinin koşulları (TMK.m.174/1-2) gerçekleşmiştir. Hal böyleyken, davalı-davacının, diğer tarafla aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve bunun sonucu olarak maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi doğru bulunmamıştır.