Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/10133 K.2012/7781

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden, mahkemenin de sabit kabul ettiği gibi; kararda davacı-davalı kocanın kusurlu davranışları olarak gösterilen davranışları yanında; davalı-davacı kadının da kocasına sürekli olarak ağır sözlerle hakaret ettiği; iki tarafın kusurlu davranışları sonucu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve bu sonuca ulaşılmasında davacı-davalı kocanın kusurunun davalı-davacı kadının kusuruna göre daha ağır olduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların her ikisi de boşanma isteğiyle dava açtığına göre; evliliğin devamında taraflar ve ortak çocuklar bakımından bir yarar kaldığından söz edilemez. Davacı-davalı kocanın davası bakımından, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiş olduğundan; boşanmaya davacı-davalı kocanın davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; kocanın davasının reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.