Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/11979 K.2012/9544

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşılık boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Eşler birbirine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadır (TMK. md. 185/3). Bu yükümlülük evlilik birliğinin sona ermesine kadar devam eder. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle davacı-davalı kadının davanın açılmasından sonra yargılamanın devamı sırasında başka bir erkekle ilişki içerisinde olduğu, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu nedenle evlilik birliğininin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davacı-davalı kadınında kusurlu davranışlarının varlığı kanıtlanmıştır. Bu yön gözetilerek davalı-davacı kocanın boşanma davasının da (TMK. md. 166/1) kabulü gerekirken yazılı gerekçeyle reddi doğru bulunmamıştır.

KARŞI OY YAZISI

Boşanma davalarında "davadan sonra" gerçekleşen olayların hükme esas alınacağı değerli çoğunluk tarafından ifade edilmektedir. Referans norm olarak Türk Medeni Kanununun 185. maddesi hükmü gösterilmektedir.

Hukuk davaları pozitif hukukun öngördüğü " usul kuralları" çerçevesinde görülür. Ahlaki, dini, sosyolojik ve kültürel etkenler boşanma davalarında "usul kurallarını" dışlamanın ne gerekçesi olabilir ne de referansı. Adalet "usul kuralları" çerçevesinde dağıtılır.

O halde ahlaki, dini, sosyolojik, kültürel gerekçelerle bile " sadakat yükümlülüğü" konusunda öngörülen "genel hüküm" içtihat yolu ile "usul kuralına" dönüştürülemez. Anayasal yetki kullanımı yargı erkine bu üstünlüğü ve ayrıcalığı sağlamaz. Adalet, yasama organının öngördüğü "usul kuralları" çerçevesinde dağıtılmak zorundadır. Kuvvetler ayrılığı ilkesi de bu uygulamayı "zorunlu" kılar.

Türk Medeni Kanununun 185. maddesi hükmünün bir "usul kuralı" olmadığı, üzerine söz bile sarfedilmeyi gerektirmeyecek açıklıkla bilimsel bir gerçekliktir.

Sadakat yükümlülüğüne ilişkin "genel hükmü" bir içtihadi yorum ile "usul kuralı" statüsüne getirilmesi kabul edilirse aşağıdaki sonuçlara sebebiyet verilmiş olur;

a-Boşanma davalarında "sonsuz sayıda" delil sunabilirsiniz. Delil ibraz süresi bittikten sonra, temyiz süresi geçtikten sonra, temyiz dilekçesi ile ve hatta davanın reddi gerekir şeklinde yapılan bozmaya uyulmasına rağmen bile delil sunabilirsiniz. Çünkü evlilik daha sona ermemiştir!

b- Boşanma davalarında keyfe keder dilediğiniz anda delil sunma olanağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Türk Medeni Kanununun 184. maddesi hükmü ile öngürülmemiştir. Boşanma davalarının delil sunma statüsü anlamında diğer davalardan hiçbir farkı ve önceliği yoktur.

c- Türk Medeni Kanununun 184. hükmünde yer alan "delilleri serbestçe takdir hakkı" ifadesi usulüne uygun şekilde sunulan delilleri kapsar serbestçe sözcüğü; her türlü delili, her zaman sunulan delili, her şekilde elde edilen delili içermez. Serbestçe sözcüğü "usul hukukuna uygun" sunulan delilleri kapsar.

Sonuç olarak boşanma davasından sonra gerçekleşen olaylar "yeni bir davanın" konusunu oluşturur görüşümüzü gerekçelendirmiş bulunuyorum.

Yerel mahkeme ile aynı düşünceyi paylaşıyorum. Nitekim bu düşünce Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun, 2010/2-227 esas ve 2010/224 karar sayılı, 16.06.2010 günlü kararı ile de desteklenmiş bulunmaktadır.

Değerli çoğunluğun farklı düşüncesine açıkladığım gerekçelerle katılabilme olanağım bulunmamaktadır.