Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/12493 K.2012/10012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı kocanın davası eylemli ayrılık (TMK.md.166/son), davalı-davacı kadının davası ise evlilik birliğinin sarsılması (TMK.md.166/1-2) hukuksal nedenine dayalıdır. Davacı-davalı koca tarafından 13.04.2000 tarihinde açılan boşanma davası, davalı-davacı kadının kusurlu davranışının ispatlanmadığı gerekçesiyle reddedilmiş ve bu ret kararı 27.04.2002 tarihinde kesinleşmiştir.

Toplanan delillerden; davacı-davalı kocanın 1997 yılından itibaren ilk davanın açıldığı 2000 yılına kadar eşi ve çocuklarının bakım ve geçimleriyle ilgilenmediği, müşterek evdeki eşyaları da alarak evden ayrıldığı ve eşi ile birlikte yaşamaktan kaçınarak evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevlerini (TMK.md.185,186) yerine getirmediği ve tarafların belirtilen yıldan itibaren de bir araya gelmedikleri anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davalı-davacı kadının boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiş olduğundan; boşanmaya davalı-davacı kadının davasının da kabulü suretiyle karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.