Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13098 K.2012/10083

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece “taraflar eşit kusurlu” kabul edilerek dava ve karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, eşine fiziksel şiddet uygulayan, hakaret eden ve eşini ve ailesini evden kovan davacı-davalı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri doğru değil ise de evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kadın, az da olsa kusurlu olup, kadının, kocanın boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu (TMK.md.166/2) birliğin devamında taraflar bakımından korumaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmakla, kocanın boşanma davasının da kabulü sonucu itibarıyla doğrudur.

Bu sebeple kocanın boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş; boşanma kararının kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş; aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmemiştir (HUMK.md.438/son).

2-Boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-karşı davalının, yukarıda açıklanan sebeple ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı-karşı davacı kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.