Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13573 K.2012/10526

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve nafakaların miktarı; davalı-davacı koca tarafından ise kadının kabul edilen, kendisinin reddedilen boşanma davaları ile kadın yararına hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan delillerden; davacı-davalı kadının kocasına hakaret ettiği kanıtlanmış ise de; davanın açılmasından önce ve yargılama sırasında davalı-davacı kocanın eşini sevdiğini ve kendisini affetmesini istediği anlaşılmaktadır. Kocanın bu hareketi, davacı-davalı eşinin kusurlu davranışlarını affettiği ve en azından hoşgörü ile karşıladığı anlamındadır. Affedilen veya hoşgörüyle karşılanan olaylara ise, boşanma sebebi olarak dayanılamaz.

Buna karşılık, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, davalı-davacı kocanın ise eşine tokat atması suretiyle fiziksel şiddete başvurduğu ve ona hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacı-davalı kadına bir kusur yüklenmesi söz konusu değildir. Evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında kusur tamamen davalı-davacı kocaya aittir.

Gerçekleşen bu duruma göre; kadının davasının kabul edilip kocanın davasının reddine karar verilmesinde, boşanmayla yoksulluğa düşeceği anlaşılan davacı-davalı kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı-davacı kadının boşanma davasından verilen boşanma hükmü sonuç olarak doğru olmakla birlikte, açıklanan şekilde kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi doğru olmadığından.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca boşanma hükmünün gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş ve değiştirilen bu gerekçeye göre; davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2-Yukarıda l. bentte açıklandığı gibi; boşanmaya neden olan olaylarda; kusur tamamen davalı-davacı kocadadır. Durum böyleyken mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve mahkemece bu hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilerek; davacı-davalı kadının maddi tazminat (TMK. md. 174/1) ile manevi tazminat (TMK. md. 174/2) taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.