Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13610 K.2012/9594

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı kocanın eşini müteaddit defalar dövdüğü, hakaret ve küfürler ettiği, bir başka kadınla birlikte yaşamak suretiyle sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği, davalı kadının ise güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, mahkemenin boşanmaya neden olan olaylarda tarafları eşit kusurlu kabul etmesi doğru olmamıştır. Gerçekleşen olayların yıkıcı etkisi karşısında, evliliğin devamında taraflar ve ortak çocuk için bir yarar kaldığından sözetmek imkanı ortadan kalkmıştır. Bu durumda.

Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğine göre verilen boşanma kararı sonuç itibarıyla doğru olup, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle boşanmaya ilişkin hükmün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş (HUMK. md. 438/son) ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu gerçekleşmiş bulunmasına göre, Türk Medeni Kanununun 174. maddesi uyarınca davalı kadın yararına uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.