Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/13852 K.2012/11059

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kocanın boşanma davası ile fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece “taraflar eşit kusurlu” kabul edilerek boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; eşinden tiksindiğini söyleyen, güven sarsıcı davranışlarda bulunan, eşine şiddet uygulayarak hakaret eden davacı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Ne var ki davalı kadın da koca hakkında söylenti yaymış olmakla kusurlu olup, evlilik birliği devamı eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmıştır. Kadının boşanmaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın ve ortak çocuk bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanunun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur.

Öyleyse kocanın boşanma davasının kabulü açıklanan sebeple sonucu itibarıyla doğru olduğundan, bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, kocanın davasının kabulü nedeniyle verilen boşanma hükmünün, kusur belirlemesine yönelik gerekçesinin düzeltilerek onanması gerekmiştir.

2-Boşanmaya sebep olaylarda davacı-davalı kocanın, yukarıda açıklanan sebeple ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarda maddi ve manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, kadının bu isteklerinin reddi doğru bulunmamıştır.