Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/16484 K.2012/13331

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Boşanmaya neden olan olaylar davacının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği ve bu nedenle Türk Medeni Kanunun 174/2. maddesindeki koşullar oluşmadığından, davacının manevi tazminat isteminin reddine ilişkin hüküm sonucu itibarıyla doğru olup, bu yöne ilişkin temyiz itirazı yersizdir. 2-Davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı koca tarafından 25.04.2006 tarihinde açılan ilk dava reddedilip, 18.03.2008 tarihinde kesinleşmiş olup, bu davada davalı kadına bir kusur yüklenmemiştir.

Tarafların yaklaşık dört yıldır eylemli olarak ayrı yaşadıkları ve ilk davanın açıldığı 25.06.2006 tarihinden sonra da taraflar arasında yeni bir olayın meydana gelmediği; buna karşılık, toplanan delillerden davalı kocanın eşinin yakınlarına “bu benim başıma nerden çıktı, alın götürün” şeklinde beyanda bulunarak birlikte yaşamaktan kaçındığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Bu durumda; boşanmaya neden olan olaylarda, davacı kadına bir kusur yüklenemeyeceği, kusurun tamamen davalı kocada olduğu kabul edilmelidir. Durum böyleyken; mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilip, davacının yoksulluk nafakası (TMK.md.175) ile maddi tazminat (TMK.md.174/1) taleplerinin reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.