Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/16503 K.2012/12871

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı koca tarafından; kadının kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, maddi tazminat ve nafakalar yönünden, davacı-davalı kadın tarafından ise; nafaka, maddi tazminat miktarı ve reddedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davalı-davacı koca daha ağır kusurlu kabul edilerek her iki tarafın boşanma davası kabul edilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı-davacı kocanın evlilik birliğinin gerektirdiği görevleri yerine getirmediği, ailesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, davacı-davalı kadının ise eşine ve eşinin akrabalarına hakaret edip eşinin küçük kardeşlerini dövdüğü anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit derecede kusurludur.

Hal böyle iken davalı-davacı kocanın ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; taraflar eşit kusurlu olduğundan davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğru olup, boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilerek (HUMK.m.438/7), davacı-davalı kadının tüm, davalı davacı-kocanın ise aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Eşit kusurlu eş yararına Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi koşulları gerçekleşmediği halde yazılı gerekçeyle maddi tazminata karar verilmesi doğru değildir.