Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/17183 K.2012/13450

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat, nafaka, velayet, harç ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kadının birleştirilen boşanma davası da kabul edildiğine göre, boşanmaya sebep olan olaylarda koca da kusurlu olup, davalı-davacı (kadın) 'ın tam değil, kocaya göre daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı-davacı (kadın)'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı-davacı (kadın)'ın birleştirilen boşanma davasındaki maddi tazminat talebi Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında boşanmanın fer'i niteliğindedir. Boşanma davasıyla birlikte veya boşanma davası içinde talep edilmesi halinde harca tabi olmadığı gibi talebin kabulü veya reddi durumunda da vekalet ücretine hükmedilemez.

Bu husus gözetilmeden kadının maddi tazminat talebinin reddi nedeniyle koca yararına ( 9870 TL.) vekalet ücreti takdir edilmesi doğru görülmemiştir.

Vekalet ücreti takdir edilmesinin dayanağı olarak gösterilen dairemizin 17.02.2004 tarihli 734 - 1789 sayılı ilamı, boşanma kararının kesinleşmesinden sonra bağımsız olarak açılan maddi tazminat davasıyla ilgili olup, boşanma davasıyla birlikte veya bu dava içinde talep edilmiş olan fer'i niteliğindeki maddi tazminatla ilgili değildir.

3-Birleşen boşanma davası için maktu karar ve ilam harcı peşin olarak alınmış ve bu husus hükmün 3. maddesinin (d) bendinde açıkça zikredilmiş olduğu halde, boşanmanın fer'i olan tazminat taleplerinin harca tabi olmadığı gözetilmeden tazminatlar için davalı-davacının harçla sorumlu tutulması da usul ve yasaya aykırıdır. Ne var ki, gerek bu bentte gerekse yukarıdaki (2) numaralı bentte değinilen kanuna uymayan hususlar, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu kısımlarının hükümden çıkartılması suretiyle düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.