Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/17693 K.2012/14112

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından; gerekçesi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkemece, dava ve karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Hükmün gerekçesinde "evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı iki tarafın da boşanmayı istedikleri" belirtilmekle yetinilmiş, hangi olayların sabit görülerek bu sonuca ulaşıldığı gösterilmediği gibi, taraflardan hangisinin ne oranda kusurlu kabul edildiklerine ilişkin bir gerekçeye de yer verilmemiştir. Bu şekilde hüküm tesisi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388/3. maddesine aykırı ise de, usule ilişkin bu noksanlık sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır (HUMK. m. 428/son)

2- Davalı-karşı davacı (koca)'nın, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve eşini kendisini aldatmakla itham ettiği, davacı- karşı davalı (kadın)'ın bu nedenle korkusundan kimseyle konuşmadığı yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Davacı- karşı davalıya atfı kabil bir kusur ise gerçekleşmemiştir. Kocanın yukarıda açıklanan ve boşanma sebebi olan eylemleri kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Öyleyse Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi gereğince davacı-karşı davalı (kadın) yararına uygun miktarda manevi tazminat takdiri gerekirken, isteğin reddi doğru değildir.