Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/19098 K.2012/15277

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; kadın ve çocuk lehine takdir edilen nafakaların miktarları yönünden, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından da; kocanın boşanma davası, takdir edilen nafakaların miktarları, tazminatlar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacı (koca)nın eşine bir çok kere fiziki şiddet uyguladığı, onu istemediğini , başkasını sevdiğini söylediği, hakaret ve tehdit ettiği ve evden kovduğu;

davacı-karşı davalı (kadın)'ın da, başkasıyla telefonla görüşerek güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu ve kocasına hakaret ettiği gerçekleşmiş olup, gerçekleşen bu olaylara göre boşanmada davalı-karşı davacı (koca)'nın daha fazla kusurlu olduğuna, az kusurlu olan kadının, kocanın boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunmasına ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının kocanın davası bakımından gerçekleşmiş olmasına göre, kocanın karşı boşanma davasının kabulünün bu sebeple sonucu itibarıyla doğru olmasına,

bu bakımdan, kadının bu yöne ve aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi davalı-karşı davacı (koca)'nın temyiz itirazları da yersizdir.

2-Yukarıda belirtilen sebeplerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-karşı davacı (koca)'nın daha fazla kusurlu olduğu gerçekleşmiştir. Hal böyleyken kadının, kocayla aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak kadının tazminat isteklerinin reddedilmesi doğru görülmemiştir.