Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/19549 K.2012/15792

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, nafaka ve tazminat yönünden, davalı-davacı (kadın) kadın tarafından ise maddi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Toplanan deliller ve mahkemenin de kabulünde olduğu üzere boşanmayı gerektirecek bir delil elde edilemediği gibi Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesinin koşulları da davada oluşmadığına göre davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken gerekçe gösterilmeden boşanmaya hükmedilmesi doğru değildir. Ne var ki hükmün boşanmaya ilişkin bölümü temyizin kapsamı dışında tutulduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamış ancak yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2- Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemede;

a- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kocanın tüm temyiz itirazları yersizdir.

b- Davalı-davacı (kadın) kocanın açtığı boşanma davasına verdiği cevap dilekçesiyle evlilik birliği içinde edinilen ev, araba, motosiklet ve arsaya karşılık olmak üzere 50.000 TL. maddi tazminat isteminde bulunmuştur. Bu istek Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi kapsamında ve boşanmanın eki niteliğinde değildir. Davalı-davacı kadın tarafından bu istek yönünden; usulünce harcı yatırılıp açılan bir dava ya da karşı dava bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar vermek gerekirken kesin hüküm oluşturacak şekilde istemin reddi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir (HUMK. md. 438/7).