Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/21460 K.2012/16891

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; kusur belirlemesi, maddi tazminatın reddi, manevi tazminatın miktarı ve eşya alacağı davası yönünden, davalı tarafından; boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilmiş ise de, toplanan delillerden manevi olarak bağımsız konut temin etmeyen, birlikte yaşamaktan kaçınan ve annesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalan davalı koca boşanmaya neden olaylarda tamamen kusurludur. Durum böyleyken tarafların eşit kusurlu kabul edilip davacı kadının maddi tazminat talebinin reddi doğru görülmemiştir.

3-Tek başına bağımsız konut temin etmemek, birlikte yaşamaktan kaçınmak ve annesinin evliliğe müdahalesine sessiz kalmak kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığından davacı yararına manevi tazminat gerektirmez. Bu husus nazara alınmadan davacı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır (TMK.md.174/2).

4-Davacı kadının, dava dilekçesinde belirttiği eşya alacağı boşanmanın eki niteliğinde olmayıp, nispi harca tabidir. Başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün istekleri kapsar. Bu taleple ilgili nispi peşin harcın davacıya tamamlattırılması (Harçlar Kanunun md.30-32); harç tamamlandığı takdirde gösterilen deliller değerlendirilip gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi; harç tamamlanmadığı taktirde ise Harçlar Kanununun 30. maddesi uyarınca işlem yapılması gerekir. Bu gereklilik gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.