Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/2611 K.2012/189

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacının eşine fiziki şiddet uyguladığı, hakaret ettiği ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmakta ise de, davalının da kocasına sürekli olarak hakaret ettiği ve bıçakla üzerine saldırdığı gerçekleşmiştir. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir.

Ne var ki, bu sonuca ulaşılması davacının ağır kusurlu sayılmasını gerekli kılan tutum ve davranışları yanında, davalının da kusurlu davranışlarından kaynaklanmıştır. Evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı, davalının davaya itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi uyarınca boşanmaya karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.