Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/3553 K.2012/1000

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı-davalı koca tarafından kusur, tazminatlar, nafakalar; davalı-davacı kadın tarafından ise kocanın boşanma davası, tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından, her iki tarafın boşanma davasının Türk Medeni Kanununun 166/son maddesine dayandığı ve davalı-davacı kadının açtığı, retle sonuçlanan ilk boşanma davasından sonra tarafların biraraya gelmedikleri anlaşılmaktadır. Fiili ayrılık döneminde davacı-davalı kocaya kusur olarak yüklenebilecek bir olayın varlığı da ispatlanamamıştır. O halde, redle sonuçlanan ilk boşanma davasını açarak boşanma nedeni yaratan kadın, boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Hal böyle iken, davacı-davalının, tamamen kusurlu kabul edilmesi ve kadın yararına maddi, manevi tazminat ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi doğru görülmemiştir.