Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2011/5241 K.2012/2346

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı koca tarafından iştirak nafakası, davalı kadın tarafından ise boşanma kararı, kusur, tazminatlar, yoksulluk nafakası ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kocanın tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı (kadın) tarafından 29.04.2004 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı olarak koca aleyhine açılan boşanma davası, tarafların kusurlarının bulunmadığı gerekçesiyle reddedilmiş ve bu karar 17.07.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Bu tarihten sonra, bu defa davacı (koca) tarafından kadın aleyhine Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı olarak 24.01.2007 tarihinde boşanma davası açılmış, açılan dava, kocanın kadının kusurlarını affettiği gerekçesiyle reddedilmiş ve bu kararda 19.09.2007 tarihinde kesinleşmiştir. Kadın tarafından açılan ilk davanın reddedilmesinden sonra, davacı ile davalı üç yıl süre ile bir araya gelmemiş olmakla, Türk Medeni Kanunu md. 166/son koşulları gerçekleşmekle birlikte, taraflardan kaynaklanan kusurlu bir davranış da kanıtlanamamıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere taraflara yüklenebilecek bir kusur bulunmamaktadır. Bu yön nazara alınmadan, davalı kadının, tam kusurlu kabul edilmesi ve bu kusur tespitine bağlı olarak yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.