KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2012/10417 E., 2013/10711 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Eskişehir 1. Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 26.01.2012
- Numarası
- Esas no:2010/1260 Karar no:2012/34
Karar Metni
306 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 16.04.2013 günü temyiz eden davacı-karşı davalı İ... E... Vekili ve karşı taraf davalı-karşı davacı A... E... vekili geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Toplanan delillere göre mahkemece belirlenen davacı-karşı davalı kadının kabul edilen kusurları yanında, evliliğin bittiğini söyleyen, ev kirasını ödemeyen, karısına "ihtiyaçlarını ailen gidersin" demek suretiyle birlik görevlerini yerine getirmeyen davalı-karşı davacı kocanın da kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Davacı-karşı davalı kadın da boşanma davası açmakta haklı olup, kadının davasının da kabulü gerekirken yazılı şekilde ret hükmü kurulması usul ve yasaya aykırıdır.
2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davacı-karşı davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2012/10417, K. 2013/10711, 16 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama