Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/10454 K.2012/29783

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı (koca) tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma, toplanan delillerden, davalı-davacı kocanın eşine şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, sadakatsiz davranışlar sergilediği, eşini istemediğini söylediği; davacı-davalı kadının da güven sarsıcı davranışlar sergileyip eşini eve almadığı, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı kadının azda olsa kusurunun buluduğu anlaşılmaktadır.

Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Davacı-davalı kadının, kocanın boşanma davasına yönelik itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, davalı-davacı koca lehine Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları da gerçekleşmiştir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı koca da boşanma davası açmakta haklıdır.

Bu durumda, davalı-davacı kocanın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile kocanın karşı davasının reddi doğru bulunmamıştır.