Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/10641 K.2012/29991

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden davalı-davacı kocanın sadakat yükümlülüğüne aykırı sadakatsiz davranışlar içiresine girip, davacıya fiziksel şiddet uyguladığı, eşini aşağıladığı ve birlik görevlerini ihmal ettiği; buna karşılık davacı-davalı kadının da eşinin hastalığı ile ilgilenmediği, birlik görevlerini yerine getirmediği ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre evlilik birliğinin temelinden sarsılması ve boşanma sebebinin gerçekleşmesinde, her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte; mahkemenin de benimsediği gibi, eşine göre davalı-davacı koca daha fazla kusurludur. Tarafların kusur durumu, olayların yıkıcı etkisi ve her iki tarafın da boşanma isteğiyle dava açmış olması karşısında; daha fazla kusurlu olan davalı-davacı kocanın davası yönünden de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur.

Öyleyse; boşanmaya davalı-davacı kocanın boşanma davasının da kabulü suretiyle (TMK.md.166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru olmamıştır.