Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/11452 K.2012/30815

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat istekleri yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın temyiz itirazları yersizdir. 2-Davacı- davalı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadının kayınvalidesine hakaret edip kovduğu ve birlik görevlerini yerine getirmediği; davalı-davacı kocanın da eşine fiziksel şiddet uygulayıp eşini kovduğu, annesinin evliliğe müdahalesine sessiz kaldığı, eşini istemediğini söylediği ve birlik görevlerini ihmal ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kocanın, davacı-davalı kadına göre daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak kadının maddi (TMK.m. 174/1) ve manevi (TMK.m. 174/2) tazminat taleplerinin reddi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.