Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/1440 K.2012/21218

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece davacı-davalı kadın davalı-davacı kocayla aynı oranda kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı - davacı kocanın eşine birden fazla fiziksel şiddet uyguladığı, davacı-davalı kadının da eşine hakaret ettiği, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı- davalı kadının da kusuru gerçekleştiğine göre davalı kocanın boşanma davasının kabulü (TMK. md. 166/2) sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan davacı-davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile kocanın davası yönünden boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onamasına (HUMK.md.

438/son) karar vermek gerekmiş ve davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklanan sebeplerle boşanmada davalı-davacı koca ağır kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı -davalı kadın yararına tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ve kusur dereceleri dikkate alınarak uygun miktarda maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminat takdiri gerekirken kadının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.