Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/14736 K.2013/1775

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddine, davalı-davacı kadının boşanma davasınının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmişse de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, kocanın, mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurları yanında, davalı-davacı kadının da eşinin yüzünü tırmalayarak "evlendiğine pişman olduğunu" söylediği, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda, davalı-davacı kadının bu sebeple az da olsa kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir.

Davalı-davacı kadın da karşı boşanma davası açarak boşanmayı istediğine göre, kocanın boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Taraflar yönünden evlilik birliğinin devamında korunmaya değer bir yarar kalmadığından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi uyarınca, davacı-davalı kocanın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi reddi doğru olmamıştır.