Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15619 K.2013/2203

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece; kocanın şiddet olayının tanık beyanlarında bu konuda çelişki olduğu gerekçesiyle hükme esas alınmaması doğru olmadığı gibi; akrabalık veya diğer bir yakınlığın başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü olmadığı, bu konuda tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerine kabule yeterli delil ve olgu bulunmadığı halde; bir kısım tanık beyanlarına değer verilmemesi de doğru değildir.

Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delilerden kadının davalı eşine hakaretine karşılık; kocanın da davacı eşine fiziki şiddet uyguladığı, hakaret ettiği ve eşinin bağımsız konut isteğini karşılamaktan kaçındığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre; boşanmaya neden olan olaylarda davalı koca daha fazla kusurludur.

Hal böyle iken, mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; boşanmaya karar verilmesi, hüküm sonucu olarak doğru olup, hükmün kusura ilişkin karar gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK md. 438/son) karar vermek gerekmiş, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Yukarıda birinci bentte açıklandığı üzere, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı daha ağır kusurludur. Durum böyleyken davacı kadının maddi (TMK md. 174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat taleplerinin, hatalı kusur belirlemesi gerekçe gösterilerek reddi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.