Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/15885 K.2013/3514

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (koca) tarafından; reddedilen davası, kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka yönünden; davalı-karşı davacı (kadın) tarafından ise boşanma kararı, reddedilen manevi tazminat ve maddi tazminat miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kocanın kendi boşanma davasının reddine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı-karşı davacı kadının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davalı-karşı davacı kadının karşı dava dilekçesinde yoksulluk nafakası, maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuş olup, boşanma talebi bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davalı-karşı davacı kadının boşanmaya ilişkin bir talebi olmadığı ve talepten fazlasına hükmedilemeyeceği (HMK md. 26) nazara alınmadan mahkemece talebin hatalı nitelendirilmesi sonucunda boşanmaya hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davalı-karşı davacı kadının davası yoksulluk nafakası ile maddi ve manevi tazminata ilişkindir. Talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarı ile yoksulluk nafakasının bir yıllık tutarı üzerinden nispi harç alınması gerekirken harç eksiği tamamlattırılmadan (Harçlar Kanunu md. 30-32) maktu harç üzerinden yargılamaya devamla hüküm kurulması doğru olmamıştır.