KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2012/16086 E., 2013/2412 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2013
- Mahkemesi
- Bolu Aile Mahkemesi
- Tarihi
- 10.02.2012
- Numarası
- Esas no:2010/573 Karar no:2012/82
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından tazminatların miktarı yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından, birleştirilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Mahkemece davalı-davacı kocanın ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile birleşen boşanma davasının reddine karar verdiği anlaşılmaktadır. Toplanan delillerden, davacı-davalı kadının eşine hakaret ve tehditlerde bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda; davalı-davacı kocanın boşanma davası bakımından Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki koşullar gerçekleşmiş olduğundan; davalı- davacı kocanın boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi gerekir.
Ne var ki; davalı- davacı koca, kadının boşanma davasında verilen boşanma hükmünü temyiz etmediğinden; davasının konusu kalmamıştır.
Bu nedenle; davalı- davacı kocanın birleşen boşanma davası hakkında "konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına" kararı verilmesi gerekmekle birlikte; davasını açmakta haklı olduğu anlaşılmakla, davalı- davacı kocanın sarfettiği yargılama giderleri ile kendisini vekille temsil ettirmesi nedeniyle yararına vekalet ücretinin de hüküm altına alınması gerekir.
Açıklanan nedenlerle, davalı- davacı kocanın birleşen boşanma davası hakkındaki hükmün, açıklanan yönde karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2012/16086, K. 2013/2412, 30 Ocak 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama