Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16253 K.2013/13591

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; davacı yararına hükmedilen maddi ve manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dava, boşanma sebebiyle maddi ve manevi tazminat isteğine ilişkin olup, boşanma kararının kesinleşmesinden sonra bağımsız açılan dava ile talep edildiğine göre, değer üzerinden nispi harca tabidir. Nitekim davacı, davayı açarken talep ettiği tazminat miktarları üzerinden nispi tarifeye göre karar ve ilam harcının dörtte biri oranında nispi peşin harcı yatırmıştır.

Dava sonucunda davanın kabulüne karar verilmesi halinde, hüküm altına alınan tazminat miktarı üzerinden nispi karar ve ilam harcı hesaplanıp, bulunacak bu miktardan "başlangıçta peşin alınan nispi karar ve ilam harcının mahsubu ile bakiye harç tutarının aleyhine hüküm verilen taraftan tahsiline" karar verilmesi gerekir.

Böyle yapılmayıp "davanın boşanmanın eki niteliğinde tazminata ilişkin ve maktu harca tabi olduğundan" söz edilerek "maktu harcın mahsubu ile bakiye harcın talep halinde davacıya iadesi" yönünde karar verilmesi doğru bulunmamıştır. Harç Devletin alacağı olduğundan aleyhe bozma yasağı bu halde geçerli kabul edilmemiştir. Ne var ki, kanuna uymayan bu husus yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, hükmün bu bölümünün düzeltilmesi cihetine gidilmiştir (HUMK.m.438/7).