Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16424 K.2013/2287

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece ''taraflar eşit kusurlu" kabul edilerek dava ve karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden tarafların tartışmaları sırasında birbirlerine hakaret ettikleri, bununla birlikte davacı-davalı kocanın eşini kolundan tutarak itmek suretiyle fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı kocanın boşanmaya neden olan olaylarda daha ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle iken; tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri doğru değil ise de, evlilik birliğinin temelden sarsılmasında kadın, az da olsa kusurlu olup; her iki taraf da boşanma isteğiyle dava açmış olmasına göre; kadının, kocanın boşanma davasına itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu (TMK md. 166/2) birliğin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı anlaşılmakla, kocanın boşanma davasının da kabulü sonucu itibariyle doğrudur.

Bu sebeple kocanın boşanma davasına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş; boşanma kararının kusura ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiş; davacı-davalı kocanın tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmemiştir.

2-Boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-karşı davalının, yukarıda açıklanan sebeple ağır kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, mahkemece taraflar eşit kusurlu belirlemesi ve bu hatalı kusur belirlemesine dayanarak davalı-davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata (TMK. m. 174/1-2) hükmedilmemesi doğru olmamıştır.