Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16634 K.2013/3296

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından, kusur belirlemesi ve maddi tazminat yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından ise kocanın boşanma davası, kusur belirlemesi, manevi tazminatın reddi, maddi tazminatın miktarı, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek her iki tarafın davaları kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, davacı-davalı kocanın eşini ailesi ile birlikte yaşamak zorunda bıraktığı, davalı-davacı kadının da evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Hal böyle iken, mahkemece, davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu kabulü doğru değil ise de; eşit kusur durumunda da Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi uyarınca boşanma kararı verileceğinden davacı-davalı kocanın boşanma davasının kabulü sonucu itibariyle doğru olup, boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK md. 438/7) ve davalı-davacı kadının tüm, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci bentte açıklandığı gibi taraflar boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına maddi tazminata (TMK md. 174/1) hükmedilemez. Durum böyleyken istemin reddi yerine, davacı-davalı kadın yararına maddi tazminat verilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.