Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16640 K.2013/3018

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından, karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminatların miktarı yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından kadının kabul edilen davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, vekalet ücreti ve yargılama gideri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece boşanma kararına esas kusur belirlemesinde kocanın ağır kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; kocanın birlik görevlerini yerine getirmemesi, güven sarsıcı davranışlarda bulunması ve ayrılık sonrası birleşme çabalarına olumsuz yaklaşmasına karşılık kadının da intihara teşebbüs ettiği, eşinin resimlerini yırttığı, davalı ve ailesine hakaret ettiği, tedavi için evden ayrılırken evdeki bir takım eşyaları götürdüğü anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu olaylara göre; evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasında tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir.

Durum böyleyken; mahkemece kocanın kusurunun "daha fazla" olduğu kabul edilip, her iki davanın kabulü ile boşanmaya karar verilmesi, sonucu itibariyle doğru olup, hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK md. 438/son) karar vermek gerekmiş, davacı-davalı kadının tüm, davalı-davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Boşanma sebebiyle maddi ve manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya diğer tarafa göre daha az kusurlu olması gerekmektedir. Eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemeyeceğinden davacı-davalı kadının maddi ve manevi tazminat isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.