Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16916 K.2013/3049

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı koca tanığı .... beyanında geçen davalı kadının beddua içeren sözleri söylemesinden sonra evlilik birliği devam etmiş, bu olaylar davacı koca tarafından affedilmiş en azından hoşgörü ile karşılanmıştır. Affedilen ve hoşgörü ile karşılanan olaylar boşanma davalarında taraflara kusur olarak yüklenemez.

Taraflar arasında en son yaşanan hadiseler dikkate alındığında; davalı kadının birlik görevlerini yerine getirmemesine karşılık, davacı kocanın da eşini istemediğini söyleyerek evden gitmesini istediği ve birlik görevlerini yerine getirmediği bu şekilde boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın ağır kusurlu bulunduğu ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşullarının da oluştuğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece tarafların eşit kusurlu olduğuna yönelik kusur belirlemesi yerinde değilse de; yukarıda belirlenen kusur durumuna göre de boşanma kararı verilebilir. Hal böyle olunca verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olmakla boşanmaya ilişkin hükmün gerekçesi düzeltilmek suretiyle (HUMK md.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.