Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/16946 K.2013/3563

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek her iki tarafın da boşanma davalarının kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-davalı kadının eşine hakaret ettiği ve eşinin ailesini istemediği, buna karşılık davalı-davacı kocanın da eşine fiziksel şiddet uygulayıp, hakaret ettiği, evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır.

Gerçeklen bu durum karşısında, boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davalı-davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekmektedir. Hal böyle iken mahkemece tarafların eşit kusurlu kabulü doğru değil ise de; davacı-davalı kadın da dava açarak boşanmak istediğine göre, davacı-davalı kadının kocanın açtığı boşanma davasına itiraz etmesi hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir (TMK.md.166/2).

Bu durumda Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi uyarınca boşanma kararı verileceğinden davalı-davacı kocanın da boşanma davasının kabulü hüküm sonucu itibarıyla doğru olup, boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanmasına karar verilmesi gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı koca ağır kusurludur. Kocanın gerçekleşen kusurlu davranışları, davacı-davalı kadının kişilik haklarına saldırı nitelindedir. Davacı-davalı kadın lehine maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) verilmesi gerekirken, reddi doğru olmamıştır.