Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/17318 K.2012/22396

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "nafaka" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı (kadın) tarafından boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakanın mikarları yönünden; davacı- davalı (koca) tarafından ise kadın lehine hükmedilen tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece tarafların "eşit kusurlu" oldukları kabul edilerek boşanmalarına karar verilmiştir.

Oysa yapılan soruşturma ve toplanan delilerden; kocanın, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, başka kadınlarla görüştüğünü tanıklar yanında açıkça ifade ederek " ... onlar kadın, benim karım kadın değil" dediği ve defalarca eşine " paçavra, hizmetçi, evden git, seni istemiyorum" şeklinde sözler söyleyerek aşağıladığı dava açılmasından sonra da devam eden fiziki şiddet uyguladığı; davalı-davacı (kadın)'ın ise, kocası hakkında çirkin dedikodular çıkardığı, amcasının oğlunun karısıyla ilişkisi olduğunu söylediği anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylardan tarafların eşit değil; davacı -davalı (koca)'nın eşine göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davalı-davacı az kusurlu ise de, mevcut olaylara göre evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olduğu da kuşkusuzdur.

Az kusurlu olan davalı-davacı (kadın)'ın davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının davada gerçekleştiği görülmektedir.

Bu bakımdan kadının boşanma davasına ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, sonucu bakımından doğru olan boşanma kararının gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle onanması uygun bulunmuş (HUMK. md. 438/9), davalı- davacı (kadın)'ın bu yöne ve aşağıdaki bendin dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları ile kocanın nafakalara ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci paragrafta açıklanan sebeplerle boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı (kadın)'ın eşit kusurlu değil, diğer tarafa göre daha az kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu husus dikkate alınarak, davalı-davacı (kadın) yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken; tarafların eşit kusurlu olduğundan bahisle bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.