Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/18086 K.2012/25164

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davalının eşine hakaret edip, kayınvalidesine şiddet uyguladığı, davacı kocanın da birlik görevlerini yerine getirmediği, ailesinin eşine hakaretlerine kayıtsız kaldığı, evin kilidini değiştirdiği ve davalıyı "bakire" olmamakla suçladığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacının, davalıya oranla daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davalının da kusuru gerçekleştiğine göre boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında davalı bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamış, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur.

Bu itibarla tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması sonucu bakımından doğru olduğundan davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile boşanma hükmünün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK.md.438/son) karar vermek gerekmiş ve davalı yararına dava tarihinden itibaren takdir edilen yoksulluk nafakasının, dava tarihinden boşanma hükmünün kesinleşmesine kadar tedbir, bu tarihten itibaren yoksulluk nafakası olduğunun tabii bulunmasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazının reddi gerekmiştir.

2-Yukarıda birinci bentte gösterilen sebeplerle boşanmada davacı ağır kusurlu olduğuna göre, boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davalı yararına tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları ve kusur dereceleri dikkate alınarak uygun miktarda maddi ve manevi (TMK.d.174/1-2) tazminat takdiri gerekirken, davalının bu isteklerinin reddedilmesi doğru bulunmamıştır.