Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/19089 K.2013/5902

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle boşanmaya sebep olan olaylarda bir başka kadınla beraber yaşayan davacı (koca) ağır kusurlu olup, az kusurlu olan davalının davaya itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu ve evliliğin devamında korunmaya değer bir yarar kalmamış bulunduğu nazara alınarak tarafların boşanmalarına (TMK.m.166/2) karar verilmiş olmasına göre, davalının bu yöne ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı (kadın) yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Davalının çalışmadığı, herhangi bir geliri ve mal varlığının bulunmadığı görülmektedir. Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine katılma yükümlülüğü mutlak olmayıp, mali gücü varsa söz konusudur. (TMK.m.182/2) Bu husus nazara alınmadan geliri ve malvarlığı bulunmayan davalının, çocuk için davacıya iştirak nafakası ödemekle sorumlu tutulması doğru bulunmamıştır.