Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20243 K.2013/6323

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, manevi tazminat, nafakalar ve ziynetler yönünden; davalı koca tarafından ise kişisel ilişki, manevi tazminatın reddinden dolayı vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi eşini döven, hakaret ve tehdit eden davalı koca boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurludur. Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür.

Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir.

Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

3-Davacı kadının müşterek çocuk için takdir edilen iştirak nafakasının ilerki yıllardaki artış talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır. 4-Taraflar aynı yerde oturmaktadırlar. Velayeti anneye bırakılan müşterek çocukla baba arasında babalık duygularını tatmin için ve çocuğun gelişimi için yılın belli bir ayında ve okulun yarı yıl tatilinde de baba ile yatıya kalacak şekilde kişisel ilişki düzenlenmemesi doğru bulunmamıştır.