Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/20277 K.2013/20126

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; davalı-davacı (kadın)'ın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 9.9.2013 günü temyiz eden davacı-davalı Y. K.vekili Av. A. A.ve karşı taraf davalı-davacı M.L.K. vekili Av. Ç. K. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Mahkemece tarafların karşılıklı olarak açılan her iki boşanma davasının kabulü ile boşanmaya karar verilerek , davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu bulunduğu kabul edilip, davalı-davacı kadın yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Davalı-davacı kadın eldeki davadan önce, İstanbul 1. Aile Mahkemesinde açtığı boşanma davasından 29.4.2008 günü feragat etmiş, taraflar bu feragat tarihinden sonra bir araya gelmemişlerdir.

Feragat tarihinden önce yaşanan ve davacı-davalı kocaya kusur olarak yüklenen o hadiselerin affedildiğinin, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Davacı-davalı kocaya kusur olarak yüklenecek ve boşanma nedeni olarak kabul edilebilecek başkaca olayların varlığının da kanıtlanamamış olması dikkate alınarak davalı-davacı kadın tarafından açılan karşı boşanma davasının reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Davacı-davalı kocanın kusurlu davranışlarının varlığının kanıtlanamaması karşısında , davalı-davacı kadın yararına maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi (TMK. md. 174/2) tazminata hükmedilmesi de isabetsizdir.