Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/21118 K.2013/7960

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından manevi tazminat, kusur belirlemesi ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle müşterek çocuk Simge için takdir edilen iştirak nafakasının başlangıç tarihinin boşanmanın kesinleştiği tarih olduğunun tabii bulunmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Ret ile sonuçlanan ilk davayı açarak boşanma sebebi yaratan ve müşterek evi terk edip felç olan eşine bakmayan davacı kadının boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu, davalıya atfı kabil kusurun kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemenin gerekçesinde "felç olan eşin bırakılıp gidilmesi ve ona bakılmaması" şeklindeki kusurun manevi tazminatı gerektirmediği, belirtilmiş ise de, mahkemenin kabulünün aksine, eşler arasındaki bu davranış şekli Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi kapsamında manevi tazminatı gerektirdiğinden davalı koca yararına uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken isteğin tümüyle reddi doğru olmamıştır.