Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/21929 K.2013/8085

Taraflar arasındaki “boşanma” davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-davalı (koca) tarafından, kadın lehinde hükmedilen maddi tazminat ve nafakalar yönünden; davalı-davalı (kadın) tarafından da; kişisel ilişki süresi, çocuk ve kendisi lehine hükmedilen nafaka miktarları, manevi tazminat ve ziynetler ile eşyalar hakkında kurulan hüküm yönünden temyiz edilmekle, evrak okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delilerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kararın kesinleşmesinden itibaren hükmedilen nafakanın velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk bakımından iştirak nafakası (TMK md. 182/2) olduğunun anlaşılmasına göre davacı-davalı (koca)'nın tüm, davalı-davacı (kadın)'ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın, kusursuz veya diğer tarafa göre az kusurlu olması ve boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde bulunması gerekir. (TMK m. 174/2) Davacı-davalı (koca)'nın eşine fiziki şiddet uyguladığı ve eşini kredi çekmeye zorladığı toplanan delillerle gerçekleşmiş, esasen mahkemece de bu vakıa sabit görülmüştür.

Fiziki şiddet eylemi, davalı-davacı (kadın)'ın bedensel bütünlüğüne ve kişilik değerlerine saldırı niteliğinde olup, manevi tazminatı gerektirir. Davacı-davalı (koca) boşanmaya sebep olan olaylarda daha fazla, kadın ise az kusurlu olduğuna göre, kadın yararına uygun miktarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, “kusursuz görülmediğinden” bahisle bu talebin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.