Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2012/22150 K.2013/21073

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur belirlemesi, tazminatlar ve ziynet alacağı talebinin reddi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 17.09.2013 günü temyiz eden davacı A.Ş.vekili Av. .geldi. Karşı taraf davalı H.Ş. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, “boşanmaya sebep olan olaylarda taraflar eşit kusurlu” kabul edilmiş ise de, yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı kocanın; sürekli eşini istemediğini söylediği, eşini baba evine bırakıp, eve dönmek amacıyla arayan eşine “gelme istemiyorum, rahatsız etme” dediği, kadın kendi anne ve babasıyla müşterek haneye döndüğünde hakaret edip, kadını ve ailesini evden kovduğu, birlik görevlerini yerine getirmediği, müşterek konutun kilidini değiştirdiği, buna karşılık davacı kadının da, cinsel yaşamlarını başkalarına anlattığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına ve boşanmaya neden olan olaylarda her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davalı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Hal böyleyken; tarafların eşit kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi; hatalı kusur belirlemesi sonucu davacı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteklerinin reddedilmesi de doğru olmamıştır.